Mara hield de gescheurde kaart in het licht, de messing sleutel in haar andere hand. Aan de overkant stond de deur nog steeds een vingerbreed open.
‘Wie heeft het teken dan gemaakt?’
‘Breng de sleutel,’ riep een stem door de smalle opening.
In de kier verscheen een sintelrode kam, gevolgd door een witte vacht. ‘Cindryven. Ik kan het jullie laten zien.’
Neruvon hield zijn flank tegen de ketting. Bridovar testte de stilgevallen brug en stak toen met Mara en de reiziger over. Achter hen bleef het wezen op het platform.
Cindryven opende de deur pas toen ze alle drie waren aangekomen. Binnen stond een werkbank vol kleimallen en messingvijlsel.
Mara legde de sleutel en de gescheurde kaart neer en spreidde de doorweekte jas ernaast uit. Cindryven vergeleek het gestikte teken met het omgekeerde op het papier.
Cindryven pakte een messing stempel uit een lade. Het teken kwam overeen met het stiksel. In klei gedrukt liet het de omgekeerde afdruk van de kaart achter.
‘Iemand heeft een afdruk gekopieerd,’ zei Cindryven en draaide het papier naast de klei. ‘Niet het origineel van de landmeter.’
Mara draaide het papier om. ‘Waarom is het bij een sleutel achtergelaten?’
Cindryven hield de sleutel bij de lamp. De laatste inkeping was nauwelijks uitgesneden.
‘Deze is nooit afgemaakt.’
Cindryven pakte een bijpassende sleutel van een haak. De laatste inkeping was diep en scherp uitgesneden.
‘Wat gaat ermee open?’ vroeg de reiziger.
Cindryven wees naar een ijzeren kast onder de werkbank. Ernaast lag een gebroken kleimal. Eén helft ontbrak.
Bridovar liet zijn lantaarn zakken. Op de overgebleven helft herkende Mara de contour van de messing sleutel.
Voordat Cindryven het slot kon bereiken, schraapte er iets in de kast.
Cindryven legde beide sleutels neer.
De handgreep begon te draaien.