Fikcyjna opowieść z Wyobrażonego Świata Kervyra, inspirowana parzystymi formami Morrowknot i wykończeniem od czerwieni do fioletu.
Kartograf przekreślił drogę, nie cel podróży.
Wędrowiec zauważył to, gdy deszcz rozmył atrament. Pod grubą czarną linią wąska trasa łączyła dwa znaki: czerwony i fioletowy. Przy każdym widniała ta sama nazwa. Morrowknot.
Wędrowiec przyszedł odnaleźć pierwszy znak. Znalezienie go dwukrotnie było kłopotliwe. Czerwony leżał dzień marszu na wschód; fioletowy widniał po drugiej stronie grzbietu, na którym nie zaznaczono przełęczy. Przy rozwidleniu stary drogowskaz wskazywał zachód. Jego pusty tył był zwrócony ku wschodniej drodze.
Wędrowiec obrócił drogowskaz. Tam, osłonięte przed pogodą, były dwa płytkie okręgi połączone linią.
Wieczorem wschodnia droga kończyła się ścianą ciemnej skały. Czerwona żyła minerału przecinała ją i urywała się przy szczelinie. Wędrowiec podążył za żyłą, oczekując zamkniętego wejścia. Tymczasem szczelina rozszerzyła się w osłonięte przejście, skręcające poza zasięg wzroku. W kurzu widniały ślady stóp prowadzące w obie strony.
Po drugiej stronie kamień zmienił się w fioletowy. Drugi drogowskaz stał przy niewielkim schronieniu. Na przodzie miał te same dwa okręgi. Ktoś zostawił suchy koc, dzban wody i kartkę pod płaskim kamieniem:
„Droga jest otwarta z obu stron. Proszę odstawić drogowskaz tak, by był widoczny”.
Dwa znaki należały do przeciwnych końców tej samej trasy. Ktoś chciał, by o połączeniu zapomniano.
Rano wędrowiec podniósł kamień, by odłożyć kartkę. Pod spodem leżała połowa mapy. Jej rozdarty brzeg pasował do arkusza w plecaku. Połączone części odsłoniły drogę na północ. Na jej końcu zamiast nazwy miejsca ktoś napisał:
„Jeśli znalazłeś oba znaki, nie ufaj drogowskazowi wskazującemu zachód”.
Wędrowiec wrócił przejściem do rozwidlenia. Drogowskaz znów był obrócony.
Wskazywał zachód.